Maszyna parowa to parowy silnik tłokowy. Czasem do maszyn parowych zalicza się pompy parowe powstałe przed silnikiem tłokowym. Za wynalazcę maszyny parowej uważa się Jamesa Watta, który w 1763 roku udoskonalił atmosferyczny zbudowany wcześniej silnik parowy.
Działanie
Spalając pod napełnionym kotłem drewno bądź węgiel, doprowadzano wodę do wrzenia. Wytworzona w ten sposób para była doprowadzana przez układ rozrządu do cylindra. Tłok wprawiany był w ruch poprzez naprzemienne wpuszczanie będącej pod wysokim ciśnieniem pary do przedniej i tylnej części cylindra (rozdzielonych tłokiem). Następnie za pośrednictwem korbowodu przenoszono wytworzoną energię na wał korbowy i koło zamachowe. W celu stabilizacji obrotów w maszynach parowych używany był regulator odśrodkowy. Poniżej przedstawiam animacje pokazująca jak działa taki silnik.
Aktualna sytuacja
Maszyny parowe w klasycznym ujęciu są od dawna nieprodukowane. Wiąże się to z szeregiem ich nieusuwalnych wad takich jak:
- niska sprawność konwersji energii cieplnej w pracę mechaniczną
- duża masa własna
- niskie obroty pracy (duża masa jednostkowa)
- konieczność użycia dodatkowego urządzenia (kocioł parowy) do wytwarzania pary
- ruch roboczy posuwisto – zwrotny
